![](https://mdeast.news/wp-content/uploads/2020/04/thumb_255348_700_400_0_0_exact.jpg)
میدل ایست نیوز: امارات متحده عربی، شریک اصلی عربستان و آمریکاست اما همیشه، دیدگاه های مشابهی با ریاض و واشنگتن در خصوص مسائل بین المللی ندارد چرا که منافع ملی خود را در اولویت قرار می دهد، امری که موجب می شود ابوظبی اقدامات متفاوتی با سیاست های اصلی عربستان و آمریکا اتخاذ کند.
امارات در سایه شراکت مختلفش در جهان، گاهی برای تضمین قدرت خود برای حفظ سیاست خارجی مستقل با هدف تقویت منافع خود، موازنه سیاسی را تغییر می دهد.
برخی اوقات، برنامه های ابوظبی با کشورهای شرقی و غیر خلیجی مانند روسیه و چین، بیشتر سازگاری دارد و سیاست ابوظبی در قبال سوریه مثالی برای این موضوع است.
امارات در این مورد بجای اتخاذ موضعی نزدیک به عربستان و آمریکا، موضعی مشابه موضع چین، روسیه و ایران نسبت به بشار اسد و دولتش اتخاذ کرد و دولت او را قانونی خواند.
مسکو و ابوظبی در بیشتر مسائل مرتبط با حرکت های اسلامی علاوه بر حفاظت از اقلیت های دینی و نژادی در سوریه اتفاق نظر دارد.
این تحول تازه ای نیست چرا که پیشتر امارات برخلاف سایر کشورهای خلیج و ترکیه، از گروه های اسلامی مسلح که با نظام سوریه می جنگند، حمایت نکرد با وجود اینکه ابوظبی در ابتدای آغاز بحران سوریه اسماً از گروه های مخالف نظام سوریه پشتیبانی کرد.
با این وجود، زمانی که روسیه در سال 2015 دخالت نظامی مستقیم خود در سوریه را برای سنگین کردن کفه ترازو به نفع دولت سوریه افزایش داد، امارات برخلاف عربستان، هیچ اعتراضی به این اقدام نکرد و از طرفی «انور قرقاش» وزیر امور خارجه امارات تاکید کرد که مسکو دشمن مشترکی در سوریه را هدف قرار می دهد.
در سال 2016 نیز مقامات ابوظبی از مذاکرات طرف های سوریه برای حل سیاسی درگیری ها از طریق ماندن اسد در قدرت حمایت کردند.
پس از آن در سال 2018 نیز هنگامی که امارات قصد، بازگشایی مجدد سفارت خود در دمشق را داشت، تاکید کرد که اسد، رئیس جمهوری قانونی سوریه است.
در زمان انتشار ویروس کرونا نیز «محمد بن زاید» ولیعهد امارات طی گفت وگویی با «بشار اسد» از پایبندی امارات به کمک رسانی و همکاری با دمشق ابراز آمادگی کرد.
به نظر امارات در شرایط فعلی، باقی ماندن اسد در قدرت سوریه بهترین گزینه است، امری که امارات معتقد است کشورهای دیگر نیز در شرایط انتشار ویروس کرونا به سمت اتخاذ این موضع خواهند آمد.
از طرفی دیگر، امارات به ایران نیز که بیشترین خسارت را در این بحران دید، کمک رسانی کرد و این کمک انسانی امارات به ایران، مثال دیگری بر ابراز تمایل ابوظبی برای اتخاذ مواضعی مختلف با برنامه های ریاض و واشنگتن است.
«دیوید هیرست» پیشتر در یک مقاله که در سایت «میدل ایست آی» منتشر شد، اشاره کرد که بن زاید، سعی کرده است تا اسد را به نقض آتش بس در ادلب تشویق کند و برای این کار 3 میلیارد دلار به سوریه داده است.
بدون در نظر گرفتن این که آیا این موضوع واقعیت دارد یا خیر، باید توجه داشت که امارات، حقیقتا گام های متعددی در سوریه برای مخالفت با ترکیه اتخاذ می کند که تازه ترین آن، به چالش کشیدن منافع ترکیه در ادلب است.
بر اساس مقاله مذکور، انگیزه، بن زاید از اتخاذ این مواضع، نسبت دادن جنگ در شمال سوریه به ترکیه و ضعیف کردن منابع ارتش ترکیه و به شک انداختن اردوغان برای حمایت از طرابلس در برابر ارتش ملی لیبی به رهبری خلیفه حفتر است.
از این رو با افزایش تعداد مزدوران سوری در لیبی، بحران های دو کشور عربی تا حد زیادی به یکدیگر مرتبط شد و هر یک از سوریه و لیبی به عنوان صحنه ای برای درگیری های استراتژیک میان ابوظبی و آنکارا شناخته شد.
بازگشایی سفارت لیبی در سوریه در مارس، امر مهمی بود چرا که نماینده ای از دولت شرکای خلیفه حفتر در شرق لیبی که توسط سازمان ملل به رسمیت شناخته نمی شود، در سوریه بود و نشان از برقراری شراکتی مشترک برای مخالفت با ترکیه و دشمنی با اخوان المسلمین بود.
تا زمانی که آنکارا و دمشق در درگیری باشند و وضعیت در ادلب ادامه پیدا کند، بحران های برای فشار بر آنکارا در شمال غرب سوریه ادامه خواهد داشت و کشورهایی مانند امارات و مصر می توانند از این موضوع برای تضعیف موضع ترکیه استفاده کنند.
در رابطه با افزایش تعداد کشورهای حامی دولت اسد در سوریه، باید گفت که امری مورد استقبال است به خصوص که سوریه در حال یافتن راه هایی برای مقابله و ممانعت از دخالت ترکیه در شمال سوریه است.
باید منتظر بود و دید آمریکا چه واکنشی به نزدیکی امارات با دمشق نشان خواهد داد.
با توجه به حمایت آمریکا از عملیات سپر بهار ترکیه در سوریه می توان متوجه شد که دیدگاه های امارات و آمریکا بر سر موضوع دولت اسد در سوریه و بحران ادلب یکسان نیست.
اما هیچ شکی نیست که وضعیت سوریه زمینه مشترکی بیشتری برای امارات و روسیه فراهم کرده است از آنجا که دو کشور، استراتژی های که بر همکاری با دولت اسد در سوریه برای از بین بردن گروه هایی مانند «تحریر الشام» است را ترجیح می دهند.