میدل ایست نیوز: ساکنان (آوارگان) شمال سوریه نتوانستند به منازل و روستاهای خود بازگردند و در این میان برخی ازدحام اردوگاه ها را به خصوص پس از انتشار ویروس کرونا تاب نیاورده و به اماکن باستانی ثبت شده در فهرست یونسکو روی آورده و چادرهای خود را آنجا برپا کردند.
«عبدالعزیز الحسن»، از آوارگان سوریه، در میان دیوارها و ستون های باقیمانده از معبد رومانی که ساخت آن به قرن دوم باز می گردد، چادری برپا کرده تا خود و خانواده اش را در امان نگه دارد و این مکان باستانی در منطقه باقرحا را به اردوگاه های پر ازدحام در شمال غرب سوریه ترجیح داده است.
وی می گوید که این مکان را برای آرامش خاطر و دور ماندن از اماکن شلوغ که امکان انتشار بیماری در آن وجود دارد انتخاب کرده است.
همانند عبدالعزیز الحسن نیز، خانواده های آواره دیگری هم، برخی اماکن باستانی در منطقه باقرحا و مناطق اطراف آن را که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است برگزیدند.
نزدیک به 1.5 میلیون آواره در بیش از هزار اردوگاه در طول مرز بین ادلب و ترکیه زندگی می کنند و به نظر می رسد که دور شدن این خانواده ها از اردوگاه ها با توجه به انتشار ویروس کرونا و نگرانی فزاینده از فاجعه بهداشتی صورت می گیرد.
«نحیل البنیه»، از دیگر آوارگان سوریه نیز میان 3 دیوار باستانی مرتبط با معبد رومی زئوس پوموس که امروز ساکان آن را با نام برج باقرحا می شناسند، چادر خود را برپا کرده است.
«مامون عبدالکریم»، مدیر کل سابق اداره کل آثار باستانی و موزه های دمشق، می گوید که باقرحا یک مکان مهم است زیرا در دوران روم و بیزانس، توسعه روستایی در این منطقه را نشان می دهد و اشاره می کند که برخی ساختمان ها هنوز وضعیت خوبی دارند اما با مشارکت تعدادی از مردم منطقه، در حفاری و قاچاق آثار باستانی و با همکاری با شبکه های قاچاقچیان و بازرگانان به غارت برده می شوند.
سیستم شهری که طبق آن این خانه ها ساخته شده اند، پیشرفته و متمایز و شاهد شکوفایی است که این شهر متروک هزاران سال پیش زندگی می کرد. سنگهای بزرگ آن با کمال فنی چشمگیری جلا داده می شدند و هر خانه در آن، شامل دو طبقه بوده که زیرین به عنوان مغازه یا انبار استفاده می شد، در حالی که طبقه فوقانی این خانه برای سکونت در نظر گرفته شده بود.
یکی از مهمترین مکانهای برج واقع در بالای شهر است که به برج باقرحا معروف است و هنوز هم از وضعیت خوبی برخوردار است. این یک معبد بت پرستانه از خدای “زئوس پوموس” است و ساخت آن به سال 161 میلادی باز می گردد و همچنین دو کلیسای اساسی در غرب و شرق شهر واقع شده است و با سنگهای بزرگ و صیقلی آنها متمایز است که ساخت اولین کلیسا به سال 501 میلادی و کلیسای دوم به 546 میلادی باز می گردد.
شمال غرب سوریه شامل حدود چهل روستا از جمله باقرحا است و قدمت آن بین قرن اول و هفتم میلادی از دوران بیزانس است. یونسکو از سال 2011 آن را در فهرست میراث جهانی قرار داده است.
طبق وب سایت یونسکو، این مکان شامل مکان های باستانی برای تعدادی از خانه ها، معابد بت پرستی، کلیساها، حوضه ها و حمامهای عمومی است و شاهد مهمی از گذار از تاریخ بت پرستی امپراتوری روم به دوران مسیحی در دوران بیزانس به شمار می رود.
در سوریه، گنجینه هایی مربوط به دوران رومی ها، مملوکی ها و بیزانس ها با مساجد، کلیساها و قلعه های صلیبی وجود دارد، با این وجود صدها مکان باستانی در طی سال های گذشته به دلیل جنگ و بمب گذاری و همچنین اقدامات سرقت و غارت آسیب دیده اند.
اخیراً، مقامات محلی از آورگان خواستند اماکن باستانی را ترک کنند، اما خانواده ها امتناع کردند زیرا آنها نتوانستند جایگزین دیگری را تامین کنند.
با هدف اخراج آوارگان از منطقه باستان شناسی، شورای محلی در روستای مجاور راس الحسن به دنبال یافتن راه حل های جایگزین است. این شورا امیدوار است که سازمان های مربوطه به انتقال آنها به اردوگاه هایی که در نزدیک این منطقه ایجاد شده اند کمک کنند. با این حال، عبدالعزیز می گوید ما به مکان عادت کرده ایم.
