نجواکنندگان جنگ عراق به دنبال هدف گرفتن ایران

نجواکنندگان جنگ برای رسیدن به هدف غایی خود یعنی مواجهه نظامی ایالات متحده با ایران، مجبورند که رئیس جمهوری دونالد ترامپ را متقاعد کنند که چنین کاری در پیروزی مجدد او در انتخابات 2020 تاثیر خواهد داشت.

نویسنده: صنم نراقی آندرلینی (از مشاوران سازمان ملل متحد در امور زنان و درگیری ها)

میدل ایست نیوز: در سال 2012، پس از گذشت یک دهه کامل از جنگ عراق و زمانی که درس ها و اشتباهات آن به طور گسترده بر همه آشکار شده بود، دولت اوباما با کوبیدن قدرت ناتو بر سر معمر قذافی، نخست وزیر وقت لیبی، موافقت کرد. اما وضعیت لیبی پس از سقوط قذافی حتی از عراق پس از جنگ هم بدتر شد. نه ایالات متحده به این کشور نیرو اعزام کرد و نه نیروهای صلحبان سازمان ملل در لیبی مستقر شدند که بتوانند خلاء ناشی از سقوط دولت را پر کنند. بالعکس، باقی جهان سرازیر شدن میلیون ها دلار و اسلحه به این کشور از کشورهای عربی حوزه خلیج فارس برای تامین بودجه و تسلیحات احزاب اسلام گرا و شبه نظامیان افراطی را به نظاره نشستند. لیبی یک کشور ثروتمند است. اگر به عنوان یک دموکراسی با ثبات در منطقه مطرح می شد، حتی توانایی مواجهه با عربستان سعودی، دیگر شیخ نشین های منطقع و اسرائیل و وادار کردن آنها به پیشروی در جهت اعتدال را نیز داشت. اما وعده دموکراسی یا حتی ثبات خیلی زود در هم شکست. اکنون این کشور هم همانند عراق چیزی بیش از یک کشور آسیب دیده و نابود شده نیست.

بخش اعظم این سناریو در مورد سوریه هم به اجرا گذاشته شد. به رغم سیاست های سرکوبگرانه بشار اسد، عمده سوری هایی که در ابتدا به خیابان ها ریخته و تظاهرات کرده بودند، جنگ نمی خواستند. اما بار دیگر سرازیر شدن بودجه فراوان و محموله های تسلیحات از قطر، امارات متحده عربی و عربستان سعودی به سوریه به درگیری های داخلی در این کشور دامن زد. بار دیگر، نتیجه کنونی این جنگ هم به نفع این قدرت ها تمام شد. نه یک دموکراسی معتبر دیگر در سوریه روی کار آمده که بتواند کشورهای حاشیه خلیج فارس را به چالش بکشد و نه سوریه به کشور افراطی تبدیل شده که بخواهد جهان را به وحشت اندازد. بشار اسد همچنان در قدرت مانده، اما دست و پایش بسته است. می توان گفت برای اسرائیل که در همسایگی سوریه است، شرایط هرگز بهتر از این نبوده است.

در همین حال، به ویژه از سال 2015 که جنگ در یمن آغاز شد، شیخ محمد بن زاید ال نهیان، ولیعهد ابوظبی که عملا رهبر امارات متحده عربی به شمار می رود، به عنوان یک بازیکن منطقه ای ظاهر شده و در صدد آزمودن قدرت نظامی کشورش برآمده و اهداف توسعه گرایانه را دنبال کرده است. محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی و متحد ولیعهد ابوظبی، هم اگرچه بعد از قتل جمال خاشقجی (روزنامه نگار مخالف سعودی) در صحنه جهانی وجهه خوبی ندارد، اما در رابطه با امور منطقه ای و به ویژه در خصوص ایران، یکی از نجواکنندگان اصلی جنگ در گوش دولت ایالات متحده است. در رابطه با اسرائیل هم داستان مشابه قبل ادامه دارد. تشنج زدایی با سعودی ها رژیم نتانیاهو را جسورتر کرده است. با توجه به آشفتگی شرایط در منطقه، چشم های کمتری فلسطین را زیر نظر دارد و از این رو، اشغالگری های اسرائیل و حملات آن به مردم همچنان بدون پاسخ مانده است.

با توجه به اینکه همه مزایای فوق بدون هیچ هزینه ای برای آنها مهیا شده و همزمان بسیاری از دشمنانش نابود شده اند، جای تعجب ندارد که سه اسب سوار خاورمیانه بزرگ ترین مشوقان جنگ احتمالی ایالات متحده علیه ایران هستند. اما آنها مقاومت ایالات متحده را در برابر درگیر شدن در یک درگیری جدید به خوبی درک می کنند و به همین جهت هم این مرتبه نقشه پیچیده تری را به اجرا گذاشته اند. در صحنه ژئوپولتیک، آنها موفق شدند ایالات متحده را به خروج از توافق هسته ای سال 2015 ایران ترغیب کنند؛ اتفاقی که با اعمال مجدد تحریم های ایالات متحده علیه ایران به عنوان بخشی از «کمپین اعمال فشار حداکثری» دولت ترامپ همراه بود.

در همین حال، عربستان سعودی از رسانه هم غافل نشده و مبالغ هنگفتی را صرف پایه ریزی و تامین هزینه های شبکه های ماهواره ای همچون «منوتو» و «ایران اینترنشنال» کرده است. شبکه هایی که به طور مستقیم به خانه های ایرانی دسترسی دارند، خاطراتی از زمان شاه را زنده و درباره گسترش فقر، و ناامیدی عمومی فزاینده داستان سرایی می کنند. در همه این داستان سرایی ها هم نقش تحریم های آمریکا در تشدید فقر و ناامیدی اساسا نادیده گرفته می شود. سعی آنها بر این است که پایگاهی برای تظاهرات داخلی در ایران ایجاد کنند.

آنها به طور همزمان با گروه های اپوزیسیون ایرانی از (گروهک تروریستی) مجاهدین خلق گرفته تا حامیان رضا پهلوی، پسر شاه سابق، همکاری می کنند. پهلوی و طرفداران او بهترین شانس این سه بازیگر منطقه ای محسوب می شوند چرا که به یک قیام غیر خشونت آمیز ایرانی وعده می دهند که نهایتا به یک دموکراسی ختم خواهد شد. اما هر اندازه که چنین وعده ای برای ایرانی ها و باقی جهان جذاب باشد، واقعیت امر این است که درست همانند عراق، لیبی، سوریه و یمن، یک ایران ثروتمند، دموکراتیک و باثبات آخرین چیزی است که سعودی ها، اماراتی ها و اسرائیلی ها می خواهند چرا که چنین کشوری قدرت به چالش کشیدن سوء استفاده های داخلی و منطقه ای آنها را خواهد داشت. نتیجه ترجیحی آنها سناریویی مشابه عراق است؛ بدین صورت که ایران از نظر اقتصادی، سیاسی و نظامی، اجتماعی و جغرافیایی متلاشی شود.

برای اروپا چنین سناریویی از بسیاری جهات فاجعه بار خواهد بود چرا که با تهدید جریان نفت و همچنین تهدید سونامی جدیدی از پناهندگان در مرزهای آنها همراه می شود. ایران همچنین راوپا را از سرازیر شدن هروئین و دیگر مواد مخدر افغانستان در امان داشته است. اگر دستگاه امنیتی ایران سقوط کند، مواد مخدر و دیگر شکل های جرائم سازمان یافته به بازارهای اروپایی سرازیر خواهند شد. اما این مسائل به دلیل فاصله جغرافیایی، برای ایالات متحده اهمیت چندانی ندارد. به علاوه، ایالات متحده یک سری حساب با ایران دارد که می خواهد آنها را صاف کند. از این رو، حمله نظامی برایش پیشنهاد اغوا کننده ایست.

نجواکنندگان جنگ برای رسیدن به هدف غایی خود یعنی مواجهه نظامی ایالات متحده با ایران، مجبورند که رئیس جمهوری دونالد ترامپ را متقاعد کنند که چنین کاری در پیروزی مجدد او در انتخابات 2020 تاثیر خواهد داشت. آنها همچنین باید مخالفان جنگ را با وعده تغییر نظام قانع و در عین حال این مساله را تبلیغ کنند که نتیجه مطلوب یک ایران ظعیف و بی ثبات است. برای دولت ترامپ بهتر است که مراقب این نجواکنندگان جنگ باشد، چرا که بار دیگر این آمریکاست که هزینه ها را می پردازد و در حالی که جهان مجبور است عواقب فاجعه بار این درگیری را بپردازد، عربستان سعودی، امارات متحده عربی و اسرائیل از آن سود می برند. تعریف موفقیت یا شکست به این بستگی دارد که از کدام دید به ماجرا نگاه شود.

منبع: لوبه لوگ

کانال تلگرام میدل ایست نیوز telegram
برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا