۱۰۶ میلیارد دلار هزینه نظامی و خسارت ۳ تریلیون دلاری به اقتصاد جهان در پی جنگ علیه ایران
رویارویی ۱۰۶ روزه میان امریکا و ایران در تنگه هرمز، با تحمیل بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار هزینه مستقیم نظامی و فلج کردن ۹۵ درصدی ترافیک کشتیرانی، زلزلهای ۳ تریلیون دلاری در بازارهای مالی جهانی به راه انداخت و نشان داد که حتی پیشرفتهترین صنایع دیجیتال و هوش مصنوعی جهان، همچنان به شدت به امنیت گلوگاههای سنتی انرژی وابستهاند.

میدل ایست نیوز: جنگ و تقابل امریکا و ایران با محوریت انسداد تنگه هرمز، فراتر از یک درگیری نظامی، یک تکان شدید اقتصادی به جهان تحمیل کرد و با میانگین هزینه روزانه نزدیک به یک میلیارد دلار، فاکتوری ۱۰۶ میلیارد دلاری روی دست گذاشت که با احتساب هزینههای بازسازی تجهیزات و خسارات عملیاتی، حتی سنگینتر نیز خواهد شد.
به گزارش النهار، بر اساس برآوردهای وزارت جنگ امریکا، هزینه مستقیم این عملیات حدود ۲۹ میلیارد دلار بوده است، آن هم در حالی که مخارج تنها در ۶ روز نخست نبرد، از ۱۱.۳ میلیارد دلار فراتر رفت. این هزینهها شامل تامین مهمات، پشتیبانی از نیروهای اعزامی، خدمات لجستیکی و همچنین نگهداری و جایگزینی تجهیزات نظامی بوده است.
این منبع نوشت: تنگه هرمز به عنوان شاهراه عبور روزانه ۲۰ میلیون بشکه نفت یعنی چیزی معادل یک پنجم تامین انرژی جهان، در طول این ۱۰۶ روز شاهد فلج شدن جریان دریانوردی بود و آمارها حکایت از آن دارند که در اوج تنشها، حرکت کشتیها بیش از ۹۵ درصد کاهش یافت و صدها کشتی تجاری در انتظار بازگشت به شرایط عادی معطل ماندند.
این منبع نوشت: این وضعیت پدیدهای را آشکار کرد که میتوان آن را «سندروم هرمز» نامید یعنی شرایطی که در آن نیازی به کمبود واقعی نفت نیست، بلکه صرفِ تهدید زنجیره یکپارچه بنادر، خطوط لوله و شرکتهای بیمه، برای جهش قیمتها و افزایش ریسک جهانی کفایت میکند.
ردپای این جنگ دهها میلیارد دلاری، در اقتصاد جهانی به شکل یک خسارت چند تریلیون دلاری نمایان شد به گونه ای که شاخص S&P 500 تنها در یک جلسه معاملاتی، ۱.۸ تریلیون دلار از ارزش بازار خود را از دست داد و سهام شرکتهای فناوری و هوش مصنوعی بهشدت سقوط کرد.
در همان زمان ارزش بازار طلا نیز با ریزش ۴ درصدی در یک روز، حدود ۱.۱ تریلیون دلار کاهش یافت ضمن آنکه رفتار همزمان سرمایهگذاران در فروش داراییهای پرریسک نظیر فناوری و داراییهای امن (طلا)، نشاندهنده یک وضعیت اضطراری بود که در آن بازارها دیگر به دنبال سود نبودند، بلکه تنها در پی کسب «نقدینگی» و فرار از ریسک بودند.
از سوی دیگر این بحران آسیبپذیری هوش مصنوعی به عنوان موتور محرک رشد مدرن و همچنین زیرساختهای دیجیتال جهان به انرژی مادی را عیان کرد چرا که تنش در تنگه هرمز به شکل مستقیم هزینه برق، خدمات دیجیتال و سرمایهگذاریهای فناوری را تحت شعاع قرار داد.



