ناتوی عربی، شترگاوپلنگ

میدل ایست نیوز ـ نبیل خباش در یادداشتی درباره گروه نظامی موسوم به تاتوی عربی در سیاسه پست می نویسد: اولین چیزی که از کلمۀ «پیمان» به ذهن می­ آید این است که چند نیرو با یکدیگر دست به دست هم داده­ اند تا به هدفی مشترک دست یابند. هدفی سیاسی یا اقتصادی یا نظامی یا غیر آن. فضای حاکم بر روابط این هم­ پیمانان باید فضایی مثبت باشد. همچنین باید حد معقولی از رضایت و توافق میانشان باشد که به آنان امکان این را دهد که به صورتی منسجم وارد اجرای سازوکارها و برداشتن گام­هایی در مسیر هدفشان شوند. اگر در این میان یک یا چندتا از این نیروها اختلافی پیدا کنند، طبیعتاً باید دست­کم موقتاً کنار نهاده شوند تا پیمان به اهدافش دست یابد و بعد هر کدام سر کار خودش برود. علاوه بر این، یکی دیگر از موضوعات بدیهی تعیین هدف از شکل­ گیری پیمان پیش از اعلام آن است. اگر پیمان نظامی است، تعیین اینکه چه کسی «دشمن» است باید موضوعی فیصله یافته باشد و جایی برای بحث و تحلیل سیاسی در آن نباشد. وقتی این شرط اساسی نادیده گرفته شود و دیدگاه­ ها دربارۀ تعیین قطعی و به دور از شک و تردید «دشمن» به اختلاف …